De Cathédrale Notre-Dame de Paris (Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs) is een imposante, in vroeggotische stijlopgetrokken kathedraal op het eiland in de Seine, Ile de la Cité, in het centrum van Parijs. De naam van haar patroonheilige wijst op het belang van de middeleeuwse devotie tot de maagd Maria.
De kathedraal werd gebouwd in de tijd van Lodewijk VII. De eerste steen werd in 1163 door paus Alexander III geplaatst. De bouw werd in 1345 voltooid.
De kerk werd op 27 februari 1805 verheven tot basiliek. Ze onderging vanaf 1845 een 23-jarige restauratie , nadat ze beschadigd werd tijdens de Franse Revolutie. Sinds 1991 is er een nieuwe restauratie aan de gang die bijna beëindigd is.
De Notre-Dame is 130 meter lang. De twee niet-afgebouwde torens, die een hoogte hebben van 69 meter, kunnen beklommen worden en bieden een uitzicht over de stad.
Het boek De Klokkenluider van de Notre Dame, dat Victor Hugo in 1831 schreef, gaf de Notre Dame de Paris wereldbekendheid.
De kerk heeft een magnifiek orgel, dat bestaat uit meer dan 7000 pijpen(ZIE: FOTO).
Ter hoogte van de dakrand van de notre Dame bevinden zich zgn. waterspuwers of Gargouilles, uit steen gehouwen figuren, vaak sinistere voorstellingen van duivels, monsters of roofvogels, die dienst doen als regenwaterafvoer, om te voorkomen dat het regenwater langs de gevel naar beneden stroomt. Waterspuwers worden al sinds de oudheid toegepast, maar worden vaak vooral geassocieerd met de gotiek.
Zeer kenmerkend voor de architectuur van de Notre-Dame is het rozet venster aan de voorkant van de kathedraal. Het rozet heeft een diameter van 21 meter.
De naam van haar patroonheilige wijst op het belang van de middeleeuwse devotie tot de maagd Maria.
